Die mooie vrijdag van de Tour 2011...

Maandag 18 Juli 2011 21:13

Typisch zo'n Tour de France die iedereen zich herinnert. Niet iedere etappe en ritwinnaar, maar wel die bijzondere momenten. Met als hoogtepunt de overwinning van Gesink op de Alpe d'Huez!

De Nederlandse bergEen Tour die in de zenuwachtige aanloop veel valpartijen kende. En altijd lagen er wel wat favorieten bij. Sommigen vervolgden gehavend hun weg, anderen konden hun koffer pakken. Ook Gesink viel en liep al vroeg een serieuze blessure op. Hij leek zich te herstellen maar moest in de Pyreneeën toch afhaken toen de serieuze beklimmingen begonnen. De kenners hadden haast ruzie waarom het mis ging. Volgens een voetbalkenner had hij geen ruggegraat, maar die moest zich niet met het wielrennen bemoeien. Of hij zat nog met zijn gedachten bij zijn vader die eind 2010 onverwachts overleed. En natuurlijk gewoon teveel last van zijn blessure.

Ook de Tour waarin Nederland in Johnny Hoogerland een nieuwe held in de armen sloot. Voor velen was hij dat al met zijn aanvallende manier van koersen. In de eerste tourweek wist hij de bolletjestrui te veroveren, maar kort daarna werd hij in het prikkeldraad gelanceerd door een auto van de Franse Televisie. Met 33 hechtingen als gevolg. De doelen werden iets bijgesteld, van bolletjestrui naar Parijs halen. Ja Parijs halen... Want 'tja, ik ben Sjonnie'... En de val van Laurens ten Dam, die zijn gezicht met 8 hechtingen nog markanter maakt dan het al was.

Het moet op die rustdag tussen de Pyreneeën en de Alpen zijn geweest, dat het plan werd gesmeed in het Hollands kamp. Robert, Bauke, Maarten en Laurens bedachten het, 'Sjonnie' houdt wel van een verzetje dus die deed uiteraard mee, evenals Lieuwe en Rob. Kort voor de start van de 19e etappe van vrijdag 22 juli zochten ze elkaar nog even op. Puntjes op de i. Vandaag zouden ze hun slag slaan, finish op de Alpe d'Huez. Even geen ploegentactiek. De Nederlandse berg zou weer Nederlands worden. En daar gingen ze samen voor zorgen. En zo geschiedde.

Volgens plan wachtten ze rustig af tot de afdaling van de Galibier. Toen die wat minder stijl werd, gingen Lieuwe en Maarten op de pedalen staan. Wat achteloze volgers in hun wiel, maar dat mocht de pret niet drukken. Maarten zat lachend op zijn fiets, Lieuwe voelde niets meer van zijn pijnlijke knie. De springplank was in de maak. Aan de voet van de Alpe d'Huez hadden ze ruim twee minuten. De beklimming was goed en wel begonnen, toen Robert, Bauke, Laurens, Rob en Sjonnie demarreerden. Uiteraard wat favorieten mee.

Na zo'n anderhalve kilometer schudde Laurens eens goed aan de boom, al snel vielen er 8 renners af. Voor iedere hechting één. De beurt was aan Sjonnie, die nog een keer alles zou geven in de Tour. Direct een hijgende Fransoos in het geel in zijn nek, die niet wilde dat er nog meer helden waren in deze Tour. En nog een handjevol favorieten. Bauke, Rob en Robert sloten rustig aan en peddelden mee tot ze Maarten en Lieuwe bereikten.

De darmen van Bauke waren prima hersteld dus het gas erop, over de springplank heen. Weer sneuvelden er wat favorieten, slechts een enkeling die voor de etappeoverwinning ging kon mee. En Robert en Rob. Kort onder de top liet Rob zien dat hij inderdaad een klimgeit is en schudde nog wat volgers af, alleen Cadel plakte zoals vroeger aan het achterwiel. Toen Robert de laatste beslissende demarrage plaatste haakte ook Cadel af. Met beide handen in de lucht en tranen in zijn ogen over de meet. Eindelijk weer een Nederlandse Alpe d'Huez. Slapjanus?!!? Loser?!?!

Geen reacties





(optioneel veld)
(optioneel veld)
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

Archieven

Weer in
’s-Hertogenbosch